KÖZDÜŞÜM

Farkında olmamak çürütüyor bizi
İnsan dediğinin vardır bir bildiği
Ama her zaman çözüm bulmuyor
Canım buna açıyor pencereyi
Daha ne kadar pay almak,
Etkilenmeye aç olmak gerek
Öldükten sonra fark etmeyecek
Ölsen de geride biri olmayacak
Ya gece ya günde vuku bulacak
Bunca sebep varken daha çok ağlayacak
Gözler ne kadar kınayacak
Söylesene
Bir şey ver buna çare
Dön bul hadi bir denge
Manalar bile erir önünde
Ne kadar acı yaşıyor bu devirde
Dünyanın sonu mu kurtulmaya bahane
Bilmiyorum
Yüzlerce can kaybolurken kendimi bulamıyorum
Neden ölmek bu kadar kolay diye dövünüyorum
“Bir gün var bir gün yokuz kiralıkmış hayatlar” diyene dönüyorum
Yüzüm ona bakmak için, buna acımıyorum
Bu hale, bu adiliğe acıyorum
Yalancılarla yaşamaya dayanamıyorum
Yalan, para yok diye söylenen yalan
Para için yapılan işkenceye çare değil bu kelam
Kötü olanı güzel yapacak şey yok,
Çünkü ne kötü var ne sonu
Bizi yağmalayan olay başkasına dokunmuyorken
Hayat değil manasını kaybeden
Her şey insan
Yapan da yıkan da zincirin sonunda olan
Başında duran, herkesi kendine köle yapan
Hayatı kendi için yaşayan
Eşkalleri sahadan kovan
Elinde en anlamlıyı tutan
Ama insan farkında değil hiçbir zaman
Dökülen her beton insana vuruyor darbeyi
Çünkü yaşayan bir insan
Akıl kullanılırsa harika, öylece dururken bir balon
Kullan onu, harikalar yaratan zamanlarına dön
Binler oldu burada elleri bağlı dikilen
Yüzünde kuruyan teri başka bir el silerken
Neden
Zaman alacak kırıklardan kurtulman
Kalbine inen kolonları kesebilecek kimse yok
Hâlâ yaşıyor zaman
Durma, dayan
Yaşamak için bu talan
Bırakma, kalbinde kum saati varlığına tamam
İnanmak istemiyorum
Nedir bu yaşanan
Daha ne kadar sebep var
Deprem değil suç sahibi,
Suç yalnız akla tapar

2 thoughts on “KÖZDÜŞÜM

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir